Kasabian (main 2010) przyjadą po raz drugi do Polski. Zagrają na Impact Festival, który odbędzie się 27 lipca na warszawskim lotnisku Bemowo. Headlinerem imprezy są Red Hot Chili Peppers. Bilety kosztują od 209 do 363 złotych.

New Order powstało na gruzach Joy Division po samobójczej śmierci Iana Curtisa, wokalisty JD, w 1980 roku. Pozostali członkowie zespoły czuli potrzebę kontynuacji wspólnej działalności muzycznej i taką też zrealizowali pod nowym szyldem.

Debiutancki album New Order, zatytułowany „Movement”, wydany został w 1981 roku i nosił jeszcze silne znamię post-punkowego klimatu Joy Division. Druga płyta pt. „Power, Corruption & Lies” (1983) stanowiła przełom: zarówno artystyczny (z zaznaczeniem silnego zwrotu stylistycznego w stronę elektroniki), jak i komercyjny.

Kolejne albumy umocniły pozycję New Order jako niezwykle sprawnych wykonawców połączenia wpływów rockowych z elektroniczną muzyką taneczną. Wpływ zespołu sięgał daleko poza granice Wielkiej Brytanii, utwory New Order chętnie grywała (przypominamy – za komuny) nasza radiowa Trójka. Zanim zeszli ze sceny w 1993 roku, by poświęcić się rozmaitym solowym aktywnościom, wprowadzili na szczyt brytyjskiej listy sprzedaży albumy „Technique” (1989) i „Republic” (1993). Powrócili w 1998, choć nowy materiał opublikowali na płytach dopiero w nowym stuleciu. Ostatnią płytą New Order jest wydany w 2005 roku album „Waiting for the Sirens’ Call”.

Ostatnimi laty wyglądało na to, że więcej już nie zagrają. Przerwa w działalności zespołu rozpoczęła się w 2007 roku i wyglądała na definitywną, ale… W 2011, co prawda bez Petera Hooka, jednego z założycieli, zagrali dwa charytatywne koncerty w Paryżu i Brukseli. Spodobało się. Po paru występach w 2011, na nowy rok przygotowali plany koncertowe już z prawdziwym rozmachem. Trasa obejmująca kilka kontynentów i co najważniejsze: letnie festiwale w Europie. Grają w UE tydzień przed Open’erem, grają tydzień po. Dopóki nie wyczerpią dat w nasz weekend lub nie ogłoszą się gdzie indziej w Polsce – są możliwi.

Nigdy nie byli wielkim stadionowym bandem, ale New Order to jedna z najbardziej wpływowych brytyjskich kapel i ich przyjazd byłby dużym wydarzeniem. Co oznaczałoby też najpewniej headlinerski status, na który być może niektórzy by psioczyli. Ale patrząc po podobnych głosach kierowanych w stronę Pulp, którzy odpowiedzieli na nie fantastycznym koncertem, to chyba nie ma się co przejmować.

NIE ZNASZ?
Sprawdź: Blue Monday / Bizarre Love Triangle

Niemiecki artysta reggae (scena world, 2008) w Polsce koncertuje regularnie i jak można było przypuszczać, nie inaczej będzie w 2012 roku. Tym razem padło na Wrocław (gdzie Gentleman w towarzystwie The Evolution Band wystąpi 20 czerwca na Wyspie Słodowej) i Rzeszów (gdzie miejscem koncertu 23 czerwca będzie Millenium Hall). Niepotwierdzony jest jeszcze występ Gentlemana na reaktywowanym płockim festiwalu Reggaeland, zresztą jego planowana data nakłada się z Open’erem.

Do line-upu Open’era 2012 dołączają:

FRANZ FERDINAND
SBTRKT live
.

O. A do tego JULIA MARCELL na dodatek.

Odświeżamy i ten cykl. Placebo to brytyjskie rockowe trio, należące do grupy kilku zespołów, które nawiedziły nasz festiwal dwukrotnie. W ich wypadku to edycje 2006 i 2009, podczas promocji dwóch ostatnich płyt.

Ekipa dowodzona przez Briana Molko przygotowuje swój siódmy album. Prawdopodobnie ukaże się on w tym roku, ale jak dotąd Placebo nie zdradzili, w jakim kierunku muzycznym podążą ani nie zapowiedzieli jeszcze choćby nowego singla.

Ostatnia płyta przyniosła sporą zmianę zarówno po stronie muzyczno-producenckiej, jak i lirycznej. Przyjęcie albumu „Battle For The Sun” było dość mieszane, za to promujący go open’erowy koncert zebrał lepsze recenzje niż ten promujący „Meds” (gdybyśmy chcieli być złośliwi, to wspomnielibyśmy, że zebrał lepsze niż koncert Kings Of Leon tego samego dnia, ale no przecież nie jesteśmy). Czy możemy spodziewać się powrotu Placebo i odpowiedzi na pytanie „jak tym razem wypadną”?

Zapowiedzieli już, że pojawią się na europejskich festiwalach tego lata, ale póki co zarówno te oficjalnie ogłoszone, jak i te z gatunku ‘strong rumours’ to jego druga połowa. Ale jakakolwiek data w UE w czerwcu/lipcu i już szanse się podwajają. Pytanie, czy obecność Placebo na Open’erze wzbudzi entuzjazm kogoś poza wiernymi fanami zespołu?

Z drugiej strony – przyjazd Placebo do Gdyni po każdej ostatniej płycie tchnie trochę tradycją, do tego fanów mają w Polsce dużo, nawet z naddatkiem ponad średnią europejską. (mówiąc po ludzku: hordy). Byłby to zapewne ruch bardzo bezpieczny, ale i w gruncie rzeczy zrozumiały.

A Wasze zdanie?

Ok, dajmy spokój tym Black Keysom. Dziś na antenie radiowej Trójki po 20-tej łączenie z holenderskim Groningen, gdzie odbywa się festiwal Eurosonic i gdzie przebywa obecnie szef wszystkiego, Mikołaj Ziółkowski. Przebywa i planuje podzielić się z nami wiedzą tajemną, czyli odpowiedzieć na pytanie, kto dziś dołączy do Björk i The xx.

JUSTICE
.

Ale chyba szczególnie zaskoczeni nie jesteście? And Jus†ice for all!

Proszę, nie było trudno zgadnąć, że dzisiejszymi bohaterami będą dwaj panowie z amerykańskiej formacji The Black Keys, prawda?

Zabawa tychże panów w garażowego rocka zaczęła się wraz z wydaną w 2002 roku płytą „The Big Come Up”. Zabawa ewidentnie udana, bo w ciągu nieco ponad 2 lat The Black Keys nagrali dwie kolejne płyty, dość szybko trafiając w strefę zainteresowania wpływowych mediów. Wyglądało na to, że można odtrąbić sukces artystyczny, ale Dan i Patrick nadal znajdowali się w szufladzie „obiecująca blues-rockowa kapela”.

Co zrobili zatem? Nagrali więcej płyt! Piąty z albumów, wydany w 2008 „Attack & Release” można by traktować jako komercyjny przełom, gdyby nie to, że przebili go swą następną płytą, „Brothers”, dzięki której trafili w orbitę zainteresowania tych, których na co dzień nie ciekawi scena muzyczna stanu Ohio. Pierwszoligowy status potwierdziły zarówno sprzedaż płyty, jak i zauważalna obecność charakterystycznej okładki „Brothers” w wielu podsumowaniach najlepszych płyt 2010.

Kariera The Black Keys przypomina nieco wzrost pozycji The National (main 2011) – budowanej z albumu na album, a nie za pomocą chwilowego, gwałtownego hype’u. To dobre wróży długowieczności zespołu, zwłaszcza, że najnowszy album „El Camino” także został świetnie przyjęty, a pewne wygładzenie brzmienia i nabranie dynamiki pozwoliło The Black Keys otworzyć się na (wielu) nowych fanów.

To interesujący moment w karierze duetu, bo przekroczyli już status „popularnego zespołu z kręgów rockowej alternatywy”, o czym dobitnie świadczy pozycja headlinera na Coachelli 2012. Chyba też wyjątkowo dobry na pierwszą wizytę w Polsce – co prawda w Europie nie mają statusu tak wielkich gwiazd jak w Stanach, ale „Lonely Boy” nuci coraz więcej osób także i po tej stronie Atlantyku.

No ale właśnie. Amerykańce z nich cholerne. Wiecie, jak to z nimi jest, potrafią np. koncertować w Ameryce (o zgrozo), kiedy w Europie takie przefajne festiwale jak Roskilde czy Open’er. Na dwa czy trzy koncerty nie wpadną, bez porządnej euro-trasy będziemy musieli obejść się smakiem. A i nie jeden Open’er ma na nich w Polsce chrapkę…

NIE ZNASZ?
Sprawdź: Lonely Boy / Tighten Up

PS. Dla tych, którym umknęło: ogłoszenia w czwartek w PR3 po 20-tej.

Jutro kolejna pozycja z cyklu “Jeszcze nie grali”, zespół, amerykański. Domyślacie się, jaki?

Dodajmy, że zupełnie bez związku z ogłoszeniami, które w najbliższy czwartek, po 20-tej, w radiowej Trójce.

Najpierw może życzenia na Nowy Rok. Abyście tylko zdrowi byli! I żeby koncertowy 2012 rok nie był gorszy od tego mijającego. Ach, oczywiście też kasiory, żeby było za co na te koncerty i festiwale chodzić. A fanom dzisiejszej bohaterki życzymy występu nawet niekoniecznie na Open’erze, ale by przyjechała w końcu do Polski.

Leslie Feist, znanej zarówno z solowej kariery pod szyldem po prostu: Feist, jak i ze śpiewania ongiś w kanadyjskim kolektywie Broken Social Scene, życzymy za to polskiej publiczności. Solowy debiut, zatytułowany „Monarch (Lay Your Jewelled Head Down)” wydała własnym sumptem jeszcze w 1999 roku, ale przełomowe dla jej kariery okazały się dwie kolejne płyty.

„Let It Die”, wydane w 2004 roku, przyniosło popularny singiel „Mushaboom”, pochwały branży muzycznej i znaczący skok rozpoznawalności artystki. Prawdziwym przełomem okazał się jednak być kolejny album – „The Reminder” (2007), promowany m.in. przez utwory „My Moon My Man” czy „1234” (bardzo lubiane przez twórców reklam). Chwytliwe motywy przyniosły Feist masę nowych fanów, przy jednoczesnym zachowaniu uznania krytyki.

Po zakończeniu trasy promującej „The Reminder”, w obozie Feist panowała wyjątkowo długa cisza. Krążek „Metals” pojawił się dopiero jesienią mijającego właśnie roku i mógł być dla słuchaczy pewnym zaskoczeniem. „Metals” to płyta trudniejsza od poprzedniczki, mniej przebojowa, co wcale nie znaczy, że gorsza. Dodatkowo, to świetny argument do trasy koncertowej, która jak dotąd nie zawiera w sobie polskich dat.

W open’erowym namiocie grali m.in. znajomi Feist z Kings Of Convenience (udzielała się zresztą na ich drugim albumie), grała Regina Spektor i jesteśmy przekonani, że nurt singer-songwriterski, po który od czasu do czasu sięgają organizatorzy Open’era, znalazłby kolejnego świetnego reprezentanta w osobie Feist, bo ta także i w Polsce ma oddanych fanów. Z racji jednak, że to artystka zza oceanu, to pytanie podstawowe brzmi: czy będzie w europejskiej trasie na początku lipca. Dopiero po pozytywnej odpowiedzi można snuć dalsze rozważania.

Kto chciałby Feist, palec pod budkę!

NIE ZNASZ?
Sprawdź: My Moon My Man / How Come You Never Go There